Bu yazı, yine gündemde… Çünkü Güçlü Beden, Açık Kalp ve Berrak Zihin’le yaşamak, her zamankinden daha önemli. Hadi okuyalım, tekrar veya ilk defa, ve güçlü ve anlamlı bir varoluşun, halinden memnun olarak yaşamanın, ilişki kurmanın, üretmenin bu üç en önemli unsurunun yaşamımızda nasıl daha da yer edebileceğini araştıralım:

Geçenlerde bir hafta sonu eşimle kahvaltı yapmak için boğaz kenarındaki sevdiğimiz yerlerden birine gittik. Gözüme o mekânın önünde otoparkçıların bir sokak köpeği için koydukları kulübe ve o kulübenin üstüne yazdıkları ve köpeğe vermiş oldukları isim çarptı: Kopuk!

Bir sokak köpeği için verilebilecek bundan güzel bir isim olabilir mi diye geçirdim içimden (it – kopuk! ☺️); ve kendi kendime gülümsedim. Bir yandan da ismin içerdiği varoluşsal gözlem ve mesaj içime dokundu, o sokak köpeğinin içinde bulunduğu durumun kaçınılmaz olarak getirdiği “kopuk”luğu düşününce. Gerçekten bu ismi koyan kişinin yaratıcılığına ve bir durumu görüp de bu şekilde ifade edebilme farkındalık ve yeteneğine saygı duydum.

Ama bir şekilde daha etkiledi bu isim beni. Benim kendi içimdeki “kopuk” parçalarıma dokundum. Ara sıra, özellikle duygusal olarak zorlanıp da kendimle, çevremle, içimdeki ve dışımdaki olgularla temas etmenin tahammül edebileceğimden daha acı verici, korkutucu veya rahatsız edici olduğu zamanlarda beni şimdiden, çevremden, kendimden ve farkındalıktan koparan parçama dokunmamı sağladı bu isim.

İçimizdeki kopuk

Siz de o parçalarınızı, kendi içinizdeki “Kopuk’u”, ve onun zaman zaman saklandığı kulübesini biliyorsunuz değil mi? Hayat, koşullar, çevremizde olanlar, kendimizle olan mücadelemiz bazen bizim için çok zorlayıcı, korkutucu veya rahatsız edici olduğunda saklandığımız o kulübeyi biliyorsunuz. Biliyorsunuz kendi içimizdeki canavarlarımız canımızı çok acıttığında onlardan saklanmak için girdiğimiz o deliği, onlardan saklanan kopuk taraflarımızı.

Aman hissetmeyeyim diyoruz, kaçıyoruz kendimizden, duygularımızdan, çevremizden, “farkındalık”tan. Ufak, kolayca ve hemen elde edebileceğimiz hazların içine bırakmak oluyor bazen Kopuk’un kulübesi. Yemek, içki, diğer keyif verici maddeler, spor, iş, bazen yaratıcı faaliyetler, diziler, kişisel gelişim adı altında kendimizi olduğumuzdan başka bir şeye dönüştürme çabası oluyor bazen kulübemiz. Bazen gerçekten “kopuyoruz”. Çevremiz kalabalıkken bile biz insanlarla bağlantıda hissetmiyoruz. Hatta gerçekten karanlık bir odada tek başımıza oturmak istiyoruz. Bazen de ruhsal yollar, meditasyon oluyor, aslında farkındalık geliştirmek, aydınlanmak, yaşamı tümüyle derinden yaşamak için kapasite inşa etmek için tasarlanmış öğretileri canımızı acıtan gerçeklerden saklanılacak bir kulübe olarak kullanıyoruz. Yeter ki canımızı acıtan o şeyler, o duygular, o gerçekler neyse, onunla yüzleşmeyelim. Onu hissetmeyelim. O gitsin.

Ancak saklanabiliyor muyuz acaba gerçekten, gerçeklerden? Sevgili Kopuk idareyi ele aldığında ve tüm zihnimizi kapsadığında içine düştüğümüz hali de biliyorsunuz çünkü. Çevremizi sanki yoğun ve soluk bir sis altındaymış gibi gördüğümüz, yaşam enerjimizin sanki kalbimizdeki dipsiz bir kuyuya doğru emildiği, bedenimizin yapışkan ve ağdalı bir jölenin içinde hareket etmeye çalışır gibi hissettiği o hali iyi biliyorsunuz. Canımızı acıtan şeyin de bizimle o kulübenin içine geldiğini, başımızı çevirip bakmasak da hemen ensemizin dibinde olduğunu biliyorsunuz.

İşte bu yüzden, kabul etmek istemeseniz de, başımızı çevirip de bakmadığımızda o canavarların gitmediğini, içimizdeki canavarlarla doğrudan yüzleşmemenin, onlardan saklanmanın, onlardan kurtulmak olmadığını da biliyorsunuz.

Kopuk’un çıkış yolu

İşte çoğumuz bu nedenle geliyoruz kişisel gelişimin, ruhsal yolların, farkındalık çalışmalarının, meditasyonun, terapi yöntemlerinin kapısına. Bizi bu acılardan kurtarsın istiyoruz. Ancak burada çok ciddi de bir tuzak var.

Ya kişisel gelişim çabamız bize “gerçek hayattan”, bu zorlayıcı, acıtıcı, korkutucu içsel ve dışsal olgular dünyasından kurtarıp da bir çeşit cennet hayali yaratmayı vadediyorsa? O zaman tüm bu çabalarımız sanki yine bu içimizdeki Kopuk’u güçlendirmekten, onun kulübesini daha da kaleye çevirmekten, o sis bulutunun ve uyuşukluğun içinde yeni bir “mutlu olma kandırmacası” yaratmaktan başka işe pek yaramıyor gibi geliyor bana, ne dersiniz? Eğer böyleyse, ister istemez çok zaman geçmeden yeni bir hayal kırıklığı yaşamamız, yani zorlayıcı, rahatsız edici, can acıtıcı ve korkutucu gerçeklikle yeniden karşılaşmamız, ve bu karşılaşmaya hazır değilsek, kendimize daha çok ıstırap yaratmamız ve yaşamdan ve gerçekten özgürlük umudundan biraz daha uzaklaşmamız kaçınılmaz hale gelmiyor mu acaba?

Eğer çabamız, içimizdeki ve dışımızdaki tüm mevcut gerçeklikle ve olgularla – ne kadar rahatsız edici, zorlayıcı, acı verici, bazen de korkutucu olsa da – doğrudan yüzleşmemize, bu yüzleşme için güçlenmemize, ve bunun sonucunda da bu korkutucu, rahatsız edici ve korkutucu gibi gözüken olguların hakikatini doğrudan, farkındalık ile, anlayışla görmemize yardımcı olmak amacını taşımıyorsa, niye uğraşıyoruz ki!

İşte bu yüzden tüm çabamız, gerçeklerle ne kadar tatlı, acı, keyifli, korkutucu, mutluluk verici, rahatsız edici, vs. olursa olsun doğrudan yüzleşmek için kendimizi hazırlamak ve bu yüzleşmeleri yapmaya başlamak üzerine olmalı. Ancak bu şekilde bu olgulardan ve onların anlattığı korku hikayelerinden özgür ve bağımsız hale gelebiliriz. Ancak bu şekilde özgürce, sahip olduğumuz, bize bahşedilen lütufların, yeteneklerin, ve mevcut koşulların bir kutlaması olarak yaşayabiliriz. Joseph Goldstein “Dışarıya giden yol, sizi korkutan şeyin içinde geçiyor” diyor.

Peki bu gücü edinmek, farkındalık geliştirmek, ve bu yüzleşmeyi yapabilmek için neye ihtiyacımız var?

Benim bu yolda 25 yıllık çabama dayanarak şunları söyleyebilirim: Biz tüm acıları, tüm hazları, tüm duyguları bedenimizle, bedenimizde; zihnimizle, zihnimizde; kalbimizle, kalbimizde yaşıyoruz. Bedenimizle olan aşk ve nefret ilişkisini bir kenara bırakıp da onun içinde etkin ve güçlü bir şekilde, ancak ona takıntılı olarak yaşamayı becermek, olan herşeyle yüzleşmenin en önemli parçalarından. Aynı şekilde, zihnimizi devamlı şekilde işgal eden yoğun duygu ve düşünceler, olanı olduğu gibi görmemizin önündeki en büyük engeller. Bulutların ardındaki berrak zihine ulaşmadan gördüğümüz ancak yine o bulutlar ve bulutların anlattığı ve bizi Kopuk’un kulübesine kaçıran hikayeler olacak. Böyle olunca da biz derin, açık, olan herşeyi içine alan kalbimizle, kalp gözümüzle değil, duygularla incinmiş, korkmuş, öfkelenmiş bu nedenle de çevresine duvarlar ördüğümüz Kopuk’un kalbiyle ilerlemeye çalışacağız hayatın içerisinde.

İşte bu nedenle yolumuz bedenle güçlü bir ilişki kurmak, berrak bir zihine ulaşmak, kalbimizi olan her şeye açabilmek için güçlendirmek için çalışmak, bunlara yatırım yapmak. Bunları geliştirmedikçe ister istemez Kopuk’un kulübesinde sık sık bulacağız kendimizi.

Peki bunları nasıl yapacağız? İşte bundan sonraki 3 yazımız bunun üzerine.

Bu yazıda bahsettiğimiz konular üzerinde çalışmak isterseniz sizi Güçlü Beden – Berrak Zihin Açık Kalp: Bir Kutlama Olarak Yaşamak programına davet ediyoruz. Buraya tıklayarak detaylı bilgiye ulaşabilirsiniz.

Danışanımın çok istediği hedefine ulaşalı, şirketinin Türkiye genel müdürü olalı  4 – 5 ay olmuştu.

Görüşmemizde birden durdu, bakışlarını bana yönlendirdi, derin, yavaş ve vurgulu bir ses tonu ile: “Biliyor musun Dost” dedi, “tüm yaşamım boyunca içimdeki yetersizlik duygusundan kurtulmaya çalıştım. Genel müdür olursam, geçecek diye ummuşum. Şimdi genel müdür oldum, ve hayatım boyunca hiç bu kadar yetersiz hissetmemiştim!”

Bu tuzağa hangimiz düşmüyoruz ki. Çoğu davranışımızı karşılanması mümkün olmayan, en azından seçtiğimiz yollarla mümkün olmayan istekler, arzular, belirlemiyor mu? Bu istek, arzu ve ihtiraslar üzerine kurgulamıyor muyuz yaşamımızı? Ulaşırsam sonunda ve sonsuza dek mutlu olacağım dediğimiz şeylere ulaştıkça, her elde ettiğimizin keçiboynuzu tadında olduğunu ve bu tadın da kısa sürede geçtiğini görmek yerine, şuna ulaşırsam bu sefer mutlu olacağım demiyor muyuz?

İşte bu durum, özellikle liderlik yaptığımızda ciddi problemlere yol açabiliyor, hem biz liderler için, hem de liderlik yaptıklarımız için. Ben koçluk yaparken çoğu zaman bu dinamik üzerinde çalıştığımızı fark ediyorum. Bu danışanım durumuna derinden bakabildi ve kendi yaşamı ve liderliği ile ilgili daha ayakları yere basan yaklaşım ve davranışlar geliştirebildi. Çoğu “iyi” liderde de olduğu gibi…

Ancak bazen işler bu kadar olumlu gitmiyor. Hepimizin içindeki o güçlü olma, işlerin istediğim gibi gitmesi, olayların ve insanların benim arzuladığım gibi olması ve bunun gibi binlerce istek ve arzumuz, liderlik pozisyonlarına geldiğimizde bizi yoldan çıkarabiliyor. Bu gerçekçi olmayan arzular yüzünden liderler, kendi zekalarından, sağduyularından, aslında sahip oldukları iyi kalplerinden ve erdemlerinden beklenmeyecek, mantıksız, kendilerine ve başkalarına kısa veya uzun vadede zarar veren eylemlerde bulunabiliyorlar.

Bunlar bazen zararlı, hatta etik dışı eylemler olabilirken, bazen de sıradan, normal kabul edilen eylemler olabiliyorlar. Örneğin her şey ekibinizin uzun dönemli başarısı ve gelişimi için onları eğitmeniz, kararlara katmanız ve delege etmeniz gerektiğini gösterirken siz hala tüm kontrolü elinizde toplayıp emir komuta ile işleri yürütüyorsanız, bu tuzağın içindesiniz demektir. Tabi ki zaman yok, tabi ki sizden hemen sonuç bekleniyor, tabi ki elinizde yeterli kaynak yok, tabi ki size de kimse koçluk yapmadı, ve tabi ki iyi niyetlisiniz; ve bu bahaneler bile yine başka ve benzer tuzaklara düştüğünüzün işareti olabilir. Arzularınız, istekleriniz, ihtiraslarınız, sizi yoldan çıkarmış, ve bir lider olarak aslında yapmanız gerekenin önüne geçmiş durumda olabilir.

Hepimize sesleniyorum: Ne kadar uğraşırsan uğraş, kalıcı bir tatmin duygusuna ulaşamayacaksın. Hiç bir zaman her şey tam kontrol altında olmayacak. Hiç bir zaman herkes seni sevmeyecek. Hiç bir zaman herkesi memnun edemeyeceksin. Bunu sağlasan bile kendini sevmeyi beceremeyeceksin. Hata yapmamanın imkanı yok. Hiç kimse seni tam ve sonsuza dek mutlu hissettiremeyecek. Mükemmel bir kadın veya erkek, hiç bir zaman huzursuzluk yaşamayacağın bir ilişki, bir “ruh eşi” yok. Hiç bir zaman her şey aynı anda tam istediğin gibi “mükemmel” olmayacak. Buna yaklaştığın nadir anlar, kalıcı olmayacak. Bir gün hayal ettiğin mevkiye, eve, arabaya, kişiye ulaşsan da, o mevkide, evde, arabada o kişiyle yine “sen”, şu anda nasıl hissediyorsan ve başarı ve haz peşinde koşarak o histen kurtulmaya çalışıyorsan onun bir benzeriyle oturacak. Dünyanın en büyük şirketinin CEOsu, sahibi olsan da, bakan, başbakan, hatta dünyanın hükümdarı olsan da, arzuların tam ve kalıcı olarak tatmin olmayacak. Her zaman reklamlar, sundukları maldan daha iyi olacak.

Bunda bir problem yok. Gerçekliğin ve bu dünyadaki, bu sistemdeki insan deneyiminin doğası böyle. Problem, senin, özellikle de bir lidersen, bunu görememen ve bu arzuların esiri olman. Özellikle de aslında iyi bir şey yaptığına veya başka çaren olmadığına kendini inandırdığında. Arzuların olmasında da problem yok. Hatta iyi kullanırsan çok iyi işler bile yapabilirsin sayelerinde. Yeter ki onların üzerindeki baskısını farket, anla, ve yaşam ve davranışlarını arzuların değil, amaçların, prensiplerin, uzun vadeli kişisel ve kolektif faydanın belirlemesi için çalış. Farkında ol. Bilincini arzularının örtmesine müsaade etme, bilincini arzunun boyunduruğundan kurtar, bu sayede özgürleşen iradeni kullan. Gerçekçi olmayan arzularını bırakıp da gerçeği olduğu gibi gördüğünde, danışanımın yaşadığı gibi olumlu bazı sürprizlerle de karşılaşabilirsin. Ama bunu yapmanın yolu, arzu etmemeyi de arzu etmek değil. Sadece farkında olmak, bakmak, incelemek, ve anlamak.

İşte hepimizi, tüm zekamıza, sağduyumuza, erdemimize, iyi niyetimize rağmen yoldan çıkaran şeyler var ya, işte onlar belki de yaşamımızdaki, dünyadaki ıstırabın en büyük nedeni… İşte bu yüzden Ekim ayı içinde başlayacak Yönetici Ve Lider Koçluğu’nda Ustalık Programı’nın ilk modülü olan “İnsanların Kendi Önlerinden Çekilmesine Destek Olmak” webinar serisinin mümkün olduğunca çok insana ulaşmasını istiyorum ve bu nedenle 1.5 yıl önceki fiyatının yarısından ucuza sunuyorum bu sene. Çünkü eğitimin ismindeki “insan” ilk olarak kendimiz. Önce kendimizin düştüğü bu ve benzeri tuzakları anlamak, çıkış yollarını araştırmak, daha sonra da başkalarına aynısını yapabilmeleri için destek olmak, birer koç, birer lider, birer anne baba, birer dost olarak. Bu eğitimle ilgili detaylı bilgilere buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.