Bu yazı, yine gündemde… Çünkü Güçlü Beden, Açık Kalp ve Berrak Zihin’le yaşamak, her zamankinden daha önemli. Hadi okuyalım, tekrar veya ilk defa, ve güçlü ve anlamlı bir varoluşun, halinden memnun olarak yaşamanın, ilişki kurmanın, üretmenin bu üç en önemli unsurunun yaşamımızda nasıl daha da yer edebileceğini araştıralım:

Geçenlerde bir hafta sonu eşimle kahvaltı yapmak için boğaz kenarındaki sevdiğimiz yerlerden birine gittik. Gözüme o mekânın önünde otoparkçıların bir sokak köpeği için koydukları kulübe ve o kulübenin üstüne yazdıkları ve köpeğe vermiş oldukları isim çarptı: Kopuk!

Bir sokak köpeği için verilebilecek bundan güzel bir isim olabilir mi diye geçirdim içimden (it – kopuk! ☺️); ve kendi kendime gülümsedim. Bir yandan da ismin içerdiği varoluşsal gözlem ve mesaj içime dokundu, o sokak köpeğinin içinde bulunduğu durumun kaçınılmaz olarak getirdiği “kopuk”luğu düşününce. Gerçekten bu ismi koyan kişinin yaratıcılığına ve bir durumu görüp de bu şekilde ifade edebilme farkındalık ve yeteneğine saygı duydum.

Ama bir şekilde daha etkiledi bu isim beni. Benim kendi içimdeki “kopuk” parçalarıma dokundum. Ara sıra, özellikle duygusal olarak zorlanıp da kendimle, çevremle, içimdeki ve dışımdaki olgularla temas etmenin tahammül edebileceğimden daha acı verici, korkutucu veya rahatsız edici olduğu zamanlarda beni şimdiden, çevremden, kendimden ve farkındalıktan koparan parçama dokunmamı sağladı bu isim.

İçimizdeki kopuk

Siz de o parçalarınızı, kendi içinizdeki “Kopuk’u”, ve onun zaman zaman saklandığı kulübesini biliyorsunuz değil mi? Hayat, koşullar, çevremizde olanlar, kendimizle olan mücadelemiz bazen bizim için çok zorlayıcı, korkutucu veya rahatsız edici olduğunda saklandığımız o kulübeyi biliyorsunuz. Biliyorsunuz kendi içimizdeki canavarlarımız canımızı çok acıttığında onlardan saklanmak için girdiğimiz o deliği, onlardan saklanan kopuk taraflarımızı.

Aman hissetmeyeyim diyoruz, kaçıyoruz kendimizden, duygularımızdan, çevremizden, “farkındalık”tan. Ufak, kolayca ve hemen elde edebileceğimiz hazların içine bırakmak oluyor bazen Kopuk’un kulübesi. Yemek, içki, diğer keyif verici maddeler, spor, iş, bazen yaratıcı faaliyetler, diziler, kişisel gelişim adı altında kendimizi olduğumuzdan başka bir şeye dönüştürme çabası oluyor bazen kulübemiz. Bazen gerçekten “kopuyoruz”. Çevremiz kalabalıkken bile biz insanlarla bağlantıda hissetmiyoruz. Hatta gerçekten karanlık bir odada tek başımıza oturmak istiyoruz. Bazen de ruhsal yollar, meditasyon oluyor, aslında farkındalık geliştirmek, aydınlanmak, yaşamı tümüyle derinden yaşamak için kapasite inşa etmek için tasarlanmış öğretileri canımızı acıtan gerçeklerden saklanılacak bir kulübe olarak kullanıyoruz. Yeter ki canımızı acıtan o şeyler, o duygular, o gerçekler neyse, onunla yüzleşmeyelim. Onu hissetmeyelim. O gitsin.

Ancak saklanabiliyor muyuz acaba gerçekten, gerçeklerden? Sevgili Kopuk idareyi ele aldığında ve tüm zihnimizi kapsadığında içine düştüğümüz hali de biliyorsunuz çünkü. Çevremizi sanki yoğun ve soluk bir sis altındaymış gibi gördüğümüz, yaşam enerjimizin sanki kalbimizdeki dipsiz bir kuyuya doğru emildiği, bedenimizin yapışkan ve ağdalı bir jölenin içinde hareket etmeye çalışır gibi hissettiği o hali iyi biliyorsunuz. Canımızı acıtan şeyin de bizimle o kulübenin içine geldiğini, başımızı çevirip bakmasak da hemen ensemizin dibinde olduğunu biliyorsunuz.

İşte bu yüzden, kabul etmek istemeseniz de, başımızı çevirip de bakmadığımızda o canavarların gitmediğini, içimizdeki canavarlarla doğrudan yüzleşmemenin, onlardan saklanmanın, onlardan kurtulmak olmadığını da biliyorsunuz.

Kopuk’un çıkış yolu

İşte çoğumuz bu nedenle geliyoruz kişisel gelişimin, ruhsal yolların, farkındalık çalışmalarının, meditasyonun, terapi yöntemlerinin kapısına. Bizi bu acılardan kurtarsın istiyoruz. Ancak burada çok ciddi de bir tuzak var.

Ya kişisel gelişim çabamız bize “gerçek hayattan”, bu zorlayıcı, acıtıcı, korkutucu içsel ve dışsal olgular dünyasından kurtarıp da bir çeşit cennet hayali yaratmayı vadediyorsa? O zaman tüm bu çabalarımız sanki yine bu içimizdeki Kopuk’u güçlendirmekten, onun kulübesini daha da kaleye çevirmekten, o sis bulutunun ve uyuşukluğun içinde yeni bir “mutlu olma kandırmacası” yaratmaktan başka işe pek yaramıyor gibi geliyor bana, ne dersiniz? Eğer böyleyse, ister istemez çok zaman geçmeden yeni bir hayal kırıklığı yaşamamız, yani zorlayıcı, rahatsız edici, can acıtıcı ve korkutucu gerçeklikle yeniden karşılaşmamız, ve bu karşılaşmaya hazır değilsek, kendimize daha çok ıstırap yaratmamız ve yaşamdan ve gerçekten özgürlük umudundan biraz daha uzaklaşmamız kaçınılmaz hale gelmiyor mu acaba?

Eğer çabamız, içimizdeki ve dışımızdaki tüm mevcut gerçeklikle ve olgularla – ne kadar rahatsız edici, zorlayıcı, acı verici, bazen de korkutucu olsa da – doğrudan yüzleşmemize, bu yüzleşme için güçlenmemize, ve bunun sonucunda da bu korkutucu, rahatsız edici ve korkutucu gibi gözüken olguların hakikatini doğrudan, farkındalık ile, anlayışla görmemize yardımcı olmak amacını taşımıyorsa, niye uğraşıyoruz ki!

İşte bu yüzden tüm çabamız, gerçeklerle ne kadar tatlı, acı, keyifli, korkutucu, mutluluk verici, rahatsız edici, vs. olursa olsun doğrudan yüzleşmek için kendimizi hazırlamak ve bu yüzleşmeleri yapmaya başlamak üzerine olmalı. Ancak bu şekilde bu olgulardan ve onların anlattığı korku hikayelerinden özgür ve bağımsız hale gelebiliriz. Ancak bu şekilde özgürce, sahip olduğumuz, bize bahşedilen lütufların, yeteneklerin, ve mevcut koşulların bir kutlaması olarak yaşayabiliriz. Joseph Goldstein “Dışarıya giden yol, sizi korkutan şeyin içinde geçiyor” diyor.

Peki bu gücü edinmek, farkındalık geliştirmek, ve bu yüzleşmeyi yapabilmek için neye ihtiyacımız var?

Benim bu yolda 25 yıllık çabama dayanarak şunları söyleyebilirim: Biz tüm acıları, tüm hazları, tüm duyguları bedenimizle, bedenimizde; zihnimizle, zihnimizde; kalbimizle, kalbimizde yaşıyoruz. Bedenimizle olan aşk ve nefret ilişkisini bir kenara bırakıp da onun içinde etkin ve güçlü bir şekilde, ancak ona takıntılı olarak yaşamayı becermek, olan herşeyle yüzleşmenin en önemli parçalarından. Aynı şekilde, zihnimizi devamlı şekilde işgal eden yoğun duygu ve düşünceler, olanı olduğu gibi görmemizin önündeki en büyük engeller. Bulutların ardındaki berrak zihine ulaşmadan gördüğümüz ancak yine o bulutlar ve bulutların anlattığı ve bizi Kopuk’un kulübesine kaçıran hikayeler olacak. Böyle olunca da biz derin, açık, olan herşeyi içine alan kalbimizle, kalp gözümüzle değil, duygularla incinmiş, korkmuş, öfkelenmiş bu nedenle de çevresine duvarlar ördüğümüz Kopuk’un kalbiyle ilerlemeye çalışacağız hayatın içerisinde.

İşte bu nedenle yolumuz bedenle güçlü bir ilişki kurmak, berrak bir zihine ulaşmak, kalbimizi olan her şeye açabilmek için güçlendirmek için çalışmak, bunlara yatırım yapmak. Bunları geliştirmedikçe ister istemez Kopuk’un kulübesinde sık sık bulacağız kendimizi.

Peki bunları nasıl yapacağız? İşte bundan sonraki 3 yazımız bunun üzerine.

Bu yazıda bahsettiğimiz konular üzerinde çalışmak isterseniz sizi Güçlü Beden – Berrak Zihin Açık Kalp: Bir Kutlama Olarak Yaşamak programına davet ediyoruz. Buraya tıklayarak detaylı bilgiye ulaşabilirsiniz.

The post Yaşamı Bir Kutlama Olarak Yaşamanın Olmazsa Olmaz 3 Parçası… appeared first on marefidelis.com.

Bedenle böyle bir ilişki geliştirebilmenin doğrudan sonucu ve aynı zamanda paradoks içeren bir şekilde bu ilişkiyi geliştirmenin ön koşulu, berrak bir zihin geliştirmek. Zihnimiz, eğer bir düşünürseniz devamlı bedenin nasıl hissettiği ile ilgileniyor, çünkü biz zihinsel hazlarımızı bile bedende yaşıyoruz. Aklınızdaki düşünceleri birkaç gün boyunca izleyip de kategorize ederseniz, muhtemelen geçen düşüncelerin alt yazısı olarak şunları veya şunların farklı şekillerini göreceksiniz:

Acı hissetmeyeyim, haz hissedeyim.
Kazanayım, kaybetmeyeyim.
Onay alayım, suçlanmayayım.
İnsanlar beni iyi bilsin, hakkımda kötü düşünmesinler.

Bu karşılıklı ikiliklerden oluşan sekiz düşünce kategorisine Buddha “8 Dünyevi Rüzgar” diyor. Bu rüzgarlar devamlı esiyorlar ve zihnimize karanlık bulutları, yoğun sisleri taşıyorlar. Zihnimiz devamlı bu karanlık bulutların, yoğun sisin ve sert esen rüzgarların etkisi altında, berraklıktan uzak, karışık, karanlık, kopuk… Üstüne üstlük zihnimizin bir özelliği de neye odaklanırsa onun şeklini alması. Bu nedenle biz çoktan bu bulutların, bu düşüncelerin, bu duyguların, kendimizle, insanlarla, dünyayla ilgili anlattığımız hikayelerin kendimiz olduğuna inandırmışız kendimizi.

Zihnin gerçek doğası

Ancak acaba gerçekten öyle mi? Meditasyon geleneğinde zihin de diğer beş duyu organı gibi bir duyu organı olarak kabul edilir. Yani göz nasıl objeleri görmeye, kulak sesleri duymaya yarıyorsa, zihin de düşünceleri algılamaya yarayan bir altıncı duyu organıdır. Eğer benim zihnim tekrar eden düşüncelerden, bana işkence eden veya haz veren duygulardan oluşmuyorsa ve bunlardan bağımsız ancak bunları algılayan şeyse, o zaman zihnim nasıl bir şeydir acaba? Şekli nasıldır? Rengi nasıldır? İçeriği nasıldır? Zihnim ya o bulutlar ve sis değilse, ya onların da içinde yer aldığı gökyüzü ise ? Bulutlar, sis, fırtına, gökyüzünün doğasını değiştirir mi, gökyüzüne bulaşır mı? Bulutların ardındaki gökyüzünün berraklığını, şeffaflığını, sonsuzluğunu ortadan kaldırır mı?

Eğer ben, zihnime devamlı gelen, biraz durup bana işkence eden, sonra geçip yerini bir başkasına bırakan düşünce, duygu ve hikayeler olmadığımı fark edersem ve bu düşüncelerin içinde yer aldığı gökyüzülüğümü, berraklığımı, şeffaflığımı idrak edersem, o zaman ne olurdu acaba? Olgularla, dünyayla, kendimle ilişkim nasıl olurdu?
Bedenimle, kalbimle ilişkim nasıl olurdu? Sekiz dünyevi rüzgarla ilişkim nasıl olurdu?

Bu berraklığa ulaşmak ve bu berraklığı kalıcı bir biçimde geliştirmek işte bir önceki yazımızda bahsettiğimiz bedenle kurduğumuz ilişkiden başlıyor: Bedenin ve bedende olanların farkında olmak. Nefesin farkında olmak. Bedenin arzular ve korkular yolu ile zihnimizi nasıl bulandırdığının farkında olmak. Duyguların ve duyuların farkında olmak. Bedenle güçlü bir ilişki kurmak.

Bu şekilde bedensel farkındalığı geliştirmek, berrak bir zihni geliştirmenin önemli parçalarından. Peki, başka ne yapmaya, neyi geliştirmeye ihtiyacımız var, olanı olduğu gibi gören, bu sayede de takılmadan akmayı becerebilen, berrak, şeffaf, net bir zihin geliştirebilmek için? Bu o kadar engin ve geniş bir konu ki… Üzerine sayfalarca yazarız, yine de kapsamış olamayız. Ancak gelin bir kaç önemli öneriyi paylaşalım.

Konsantrasyon Geliştir.

Düşünsenize kalkıştığımız işi. Otomatik olarak kaçtığımız bazı durum ve duygularla doğrudan yüzleşmek, ve onların hakkında görmezden geldiğimiz gerçekleri doğrudan görmeye çalışmak gibi bir şeyin peşindeyiz. Sizce bu nasıl bir zihin gücü gerektirir? Dikkatimizi başka yöne, özellikle de kopuğun kulübesine doğru çekmeye çalışırken her şey, biz bu dikkati alıp korktuğumuz, canımızı acıtan, doğal olarak kaçmak, dokunmamak, hissetmemek istediğimiz şeylerin üzerine yöneltmeye çabalıyoruz. Bunun için ciddi bir konsantrasyon ve bunun getirdiği kararlılığa ihtiyacımız yok mu?

İşte bunu için bizi içimizdeki ve dışımızdaki olgularla ve gerçeklerle doğrudan yüzleştirmeyi ve bu sayede içlerindeki hakikati görmemizi sağlamayı amaçlayan hemen her öğreti, bir şekilde bizim konsantrasyon kasımızı güçlendirmeyi yolun önemli bir parçası haline getiriyor. Buddha'nın aydınlanmaya giden yolunun 3 ana parçası arasında, erdem ve bilgelik ile birlikte konsantrasyon da var. Bu konsantrasyonu, bu zihinsel gücü geliştiremezsek, zihnimizi kaplayan ve devamlı hareket eden bulutlardan dikkatimizi çekip de sormamız gereken en önemli soruları soramayız.

Neyse ki konsantrasyon bir kas gibi çalışıyor. Çalıştırırsanız, gelişiyor. Beynin nöroplastisitesi, yani yeniden şekil alabilirliği bizim bu konuda yardımımıza yetişiyor. Düzenli olarak meditasyon yapan kişilerin beyinlerinde konsantrasyonu sağlayan merkezlerde kalıcı olarak gri hücrelerde artış görülüyor. Aynı zamanda bu kişilerin duyusal ve bilişsel farkındalık gibi, tepkiselliklerini kontrol edebilmek gibi, hatta halinden memnuniyet gibi bazı özelliklerinde ve bu özelliklere denk gelen beyin bölgelerinde gelişim gözleniyor. Bu özellikler, berrak bir zihnin özellikleri. O açıdan konsantrasyon geliştirici uygulamaları hayatın bir parçası haline getirmek, yaşamımızı bir kutlama olarak yaşamak için çok kritik.

Meşguliyetlerini azalt, sadeleş.

Ancak bu konsantrasyonun oluşabilmesi ve zihnin berraklaşabilmesi için zihni devamlı meşgul etmekten ve devamlı karıştırmaktan uzaklaşmamız lazım. İçinde toz toprak olan bulanık bir suyu devamlı karıştırırsak bulanık kalmaya devam edecektir. Bu suyu kendi haline bıraktığımızda tortular zamanla dibe çökecek, su arınacak, durulaşacaktır. Zihin de aynen böyle. Kendimize ve zihnimize alan yaratmak, onun durulmasını sağlamak, onu berrak zihne ulaştıracak bir takım becerileri geliştirecek fırsatı vermek anlamına gelir. Ancak dar bir odaya nasıl bir sürü eşya doldurursak bu odada hareket etmek imkansız hale gelirse, zihnimizi de gereksiz meşguliyetlerle doldurmak onun akıcı bir biçimde hareket etmesini ve asıl önemli olan şeyleri belirleyip onlara odaklanmasını engeller.

Buradaki en büyük problem, bizim zihnimizi bir hazza kaçma aracı olarak kullanmamızda maalesef. Ellerimizdeki telefonlar, televizyon dizileri, hırslarımız, kafamızı taktığımız gereksiz endişeler, tekrar eden düşüncelerimiz, ve tabi ki bedensel hazların peşinde koşturmamız, bizim zihnimizle oynadığımız acıdan ve rahatsızlıktan kaçma, haz ve mutluluk peşinde koşma oyunumuz. Zihnimiz devamlı şimdi ne alayım, ne yiyeyim, nasıl onay alayım, nasıl takdir göreyim, kendimi fiziksel veya maddi olarak nasıl güvenceye alayım, cinsel ve duygusal tatmine ve hazlara nasıl ulaşayım, daha ne edineyim, daha da edinmek için nasıl olanaklarımı genişleteyim, bunlarla meşgul değil mi? Düşüncelerinizi bir izleyin: Devamlı acı ve rahatsızlıktan uzaklaşmak ve tatmin ile hazza ulaşmak dışında nadiren bir düşünce geçtiğini göreceksiniz. Meşguliyetlerimizin neredeyse tamamı arzularla ve kısa dönemli hazlarla alakalı.

"Hazların ve arzuların tuzağı."

Bu açıdan sadeleşmek, bu arzularımıza daha bilgece bakmak önemli. Fark etmemiz gereken belki de en önemli şey şu: Çoğu zaman reklamlar, reklamını yaptığı malın verebileceğinden daha fazlasını vaadediyor. Diyelim ki siz mutluluğunuzu dünyadaki en güzel lezzeti bulmaya bağladınız. O lezzeti bulmak, en önemli amacınız. Düşüncelerinizin bu amaç çevresinde nasıl organize olacağını hayal edebiliyor musunuz? O zaman yediğiniz her yemek, neye döner? Yok, dersiniz, bu da değil. Bazı lezzetler yaklaşacaktır o ideal lezzete, ama hiç bir zaman tam tatmini alamayacak, tam olarak mutlu olamayacak, hiç geçmeyen bir tatminsizlik, mutsuzluk içinde yaşayacaksınız. Bu zihin, ne kadar berrak olabilir sizce?

Olmaz ya, diyelim ki bir gün aradığınız o lezzeti, o harika lezzeti buldunuz. İşte bu! dediniz. Aradığım, yıllardır peşinde koştuğum, uğruna herşeyden vaz geçtiğim lezzet bu. Keyifle yediniz. Çok mutlusunuz. Ya sonra? Diyelim ki bundan sonra da hep aynı yemeği yiyebilecek imkanlara da sahipsiniz. Eee? Ya 3. yemek? Ya 10. yemek? O zaman ne olacak? Zihnimiz bu durumda ne durumda, neyle meşgul olacak?

Tüm yaşamımız bu şekilde değil mi? Eğer zihnimizi meşgul eden, tüm zihin alanımızı kapsayan tüm bu şeylere, arzulara, hırslara, endişelere, vs. bilgece bakmazsak, zihnimiz ve dikkatimiz tamamen bu bulutlarla kaplanır, bu bulutlar sanmaya başlarız kendimizi. Böyle bir zihinde de ne konsantrasyon gelişebilir, ne berraklık, ne de zihnin gerçek doğası bulutların ardından ortaya çıkabilir.

Düşüncelerle eğlenmeyi bırak.

Biliyorsunuz üç haftadır bir meditasyon inzivasındaydım. Bir meditasyon sonrasında, zihnimin tamamen sakin, sessiz, neredeyse kıpırtısız halinin keyif ve huzuru içinde doğada yürüyüş yaparken, birden bire bir düşüncenin doğduğunu fark ettim: Websiteme yapmayı planladığım yeni değişikliklerle ilgili bir fikir, bir plan, bir niyet. Bu fikirle beraber zihnimde, içimde büyük bir hazzın doğduğunu, ve zihnimin hemen bu fikre yapışarak nasıl yeni düşünceler ürettiğini, bu yeni düşüncelerden de haz almaya çalıştığını, bu hazları devam ettirmek için devamlı düşünceler yaratmaya devam ettiğini gözlemledim bir yandan süren derin sakinlik ve sessizlik içinde. Ancak bu hazlar, bu eğlence zihnime yetmedi; şimdi de bir an önce bu fikirleri hayata geçirmek ve bundan da haz almak isteği doğdu içimde. Bu istekle de hem bedenim, hem nefesim, hem de zihnim gerilmeye başladı. Ne de olsa meditasyon inzivasındayım, daha bir süre bunu yapamayacağım. Öte yandan deneyimle biliyorum ki, bu gibi yaratıcı faaliyetler bana büyük haz verse de hiç bir zaman tam tatmin sağlamıyor, biraz daha, biraz daha, biraz daha yapmak istiyor insan, iş ki o tatmini, hazzı, eğlenceyi devam ettirebilesin. Ve bir bakmışsın ki zihninde o berraklıktan eser kalmamış, devamlı eğlenmeye çalışan, devamlı haz peşinde koşan, hiç bir zaman tatmin bulamayan, ve acıdan kaçmaya çalışan gergin, dolu, bulanık bir zihin, gergin bir beden, gergin bir kalp. Evet, aynen bir önceki maddede anlattığım yemek örneği gibi.

Hani alkollü içkilerin etiketlerinde yazıyor ya, aynen onun gibi: Düşünceler sizin dostunuz değildir. Düşüncelerle eğlenmeyi bırakın.

Ehil olmayan zihin hallerindense, farkındalık ve ehil zihin hallerine prim ver.

İşte bu yüzden zihnimizde olumsuz düşüncelerdense olumlu zihin hallerini geliştirmek çok önemli. Zihnimizde öfke, açgözlülük, uyuşukluk, kibir, haset, kıskançlık, bulanıklık olduğu zaman bunun farkında olmak, ve farkındalık ile bunları beslememeye yatırım yapmak. Bunları beslersek bizi götürecekleri yer, Kopuk'un kulübesi çünkü. Zihnimizde sakinlik, anlayış, ayrımsama gücü, farkındalık, şefkat, cömertlik, uyanıklık, enerji olduğunda bunun farkında olmak, ve farkındalık ile bunları beslemek için çalışmak. Bunlar bizi Kopuk'un kulübesinden çıkaracak ve berrak bir zihne ulaştıracak şeyler.

Bu hiç bir zaman duygularımızı, olanı bastırmak anlamına gelmiyor. Çünkü çok iyi biliyoruz ki, bunları bastırmak bizi doğrudan Kopuk'un kulübesine geri götürür. Zaten bu madde "farkına var, ancak besleme" diyor. Farkında ol. Zihninde ne olduğunu, zihninin ne halde olduğunu gör, ancak onun içinde kaybolma. Konsantrasyonunu kullan. Farkındalık geliştir. O seni berraklığa götürecek.

Zihninde gerçek kabul ettiğin düşüncelerini sorgula.

Zihninde senin sandığın, hatta daha da ötesi "sen" sandığın bir sürü düşünce, inanç, kalıp var. Doğru olduğunu bir kere bile sorgulamadığın bir sürü kavram, önerge, emir var. Dünyanın nasıl bir yer olduğu ve nasıl bir yer olması gerektiği ile ilgili bir sürü kabulün var. Kendinin ve diğer insanların nasıl olması ve nasıl davranması gerektiği ile ilgili bir sürü standart var zihninde. Bunların "doğru" veya "gerçek" olduğuna emin misin? Bu inançların, kabullerin, düşüncelerin nereden zihnine girdiğini biliyor musun?

Bir düşün bakalım. Bir sorgula. Anla. Bırak zihnindeki gereksiz ve dayanaksız, bu nedenle de sana yük olan, seni gözünün önündeki gerçekleri görebilmekten alıkoyan, sana sen fark etmeden işkence eden, seni kısıtlayan, ve çoğu zaman kopuk'un kulübesine kapatan bu boş inançlar çözülsün, erisin, köpük köpük yok olsun. Ve yerini zihninin gerçek doğasının uçsuz bucaksız, her şeyi içine alan, ve güneşin altındaki hiç bir şeyi ayırmayan berrak, engin gökyüzüne bıraksın.

Bu sayede oluşan berraklık, bedensel farkındalığımızı ve onunla kurduğumuz ilişkiyi güçlendirecek. Ve bu sayede kalbimiz, bedenin tahakkümünden ve düşüncelerin tahakkümünden özgürleşmeye, gerçekten gevşemeye, açılmaya başlayacak. Bir sonraki yazımızda bunun üzerine konuşacağız. O zamana kadar kendinize, bedeninize, zihninize iyi bakın.

Bu yazı dizisindeki gelecek yazıları kaçırmamak için eposta listemize abone olun. Abone olduğunuzda sizler için hazırladığım ücretsiz e-koçluk çalışmasını da size göndereceğiz:

The post Olanı Olduğu Gibi Gören, Berrak Bir Zihin Geliştirmek İçin 4 Öneri. appeared first on marefidelis.com.

Biz, her ne kadar bunu çoğu zaman unutsak da, bir bedenin, hem de bu bedenin içinde yaşıyoruz. Her türlü hazzı ve her türlü acıyı bu beden aracılığı ile deneyimliyoruz. Her türlü duygumuzu da bu bedenin aracılığı ile yaşadığımız için geçen yazımızda bahsettiğimiz Kopuk, bedeninden de kopuk bir biçimde yaşıyor. Biz başa çıkamadığımız olgularla, gerçeklerle, ve duygularla karşılaştığımızda, tüm bu duyguları yaşadığımız bedenden ve onun içinde hissettiklerimizden kopmaya çalışıyoruz önce. Beden bizim için acı verici, dayanılmaz, ve korkutucu bir alana dönüşüyor birden, ve biz Kopuk'un kulübesine saklanıyoruz. Jaymes Joyce, Dublinliler adlı kitabındaki bir hikayeye “Mr. Duffy bedeninden kısa bir mesafe uzakta yaşardı” diye işte bu yüzden başlıyor.

Bedeninin nasıl gözüktüğü de zaten bizim için bu başa çıkılmaz, acı verici duyguların önemli bir bölümünün kaynağı bir yandan da. Biz bu bedenden başka bir bedene sahip olmayı deli gibi arzuluyoruz. Bir yandan bu bedenden nefret edip, onu olduğundan başka bir şeye dönüştürmek için çeşitli şekillerde, bazen doğrudan bıçak altına yatarak gelişimsel şiddet uyguluyoruz; bir yandan da onun hislerinin ve onun arzularının tamamen esiriyiz.

İşte Kopuk'un kulübesinden kaçma ve her şey ile bağlantıda, bir kutlama olarak yaşama planımız bu nedenle bedenle güçlü ve farkındalık temelli bir ilişki kurmakla başlıyor. Eğer herhangi bir şekilde özgürleşeceksek ve güçleneceksek, onu bu bedenin içinde, ve hatta bu bedenin yardımıyla yapmamız lazım. Başka yolu yok. Peki güzel, bu güçlü ilişkiyi nasıl, ne yolda kurabilirim?

Bedenin içinde yaşamayı öğren, bedensel farkındalık geliştir.

Buddha’nın “Tam ve mutlak aydınlanmaya götüren direkt yol” diye tanımladığı Satipattana – Bilinçli Farkındalığın Dört Temeli adlı öğretisinde bunu anlatıyor. Yürürken yürüdüğümüzün, otururken oturduğumuzun, yatarken yattığımızın, yemek yerken yemek yediğimizin farkında olmamız lazım. Nefesimize farkında olmamız, nefesi kullanarak bedene ve tam farkındalık ile bağlanmayı öğrenmemiz lazım. Eğer bu bedenin içinde, bu bedenin ve bu bedende olan herşeyin farkındalığı içinde yaşamayı öğrenemezsek, tüm gelişim çabamız da, yapacağımız meditasyon da bir başka kaçış yönteminden başa bir şey olmayacak. Tüm yol buradan, bedensel farkındalık geliştirmekten başlıyor.

Duyguların ve duyuların farkında olmayı öğren.

Dediğimiz gibi, tüm olgular ve o olguların içimizdeki karşılıkları bedenimizde duygu ve duyular olarak ortaya çıkıyor. Zaten bu duygu ve duyulardan kaçmak için bedenimizi terk etmiyor muyuz? Bu duygu ve duyuların içimizdeki hareketlerine farkındalık getirmek, onları anlamak, onlara alan verebilmek, bedenle ve bedenin mesajları ile güçlü bir ilişki kurmanın en önemli unsurlarından biri. Bu duygulardan özgür olmanın yolu sandığımız gibi onlardan kaçmak değil.

Tam aksine onlardan kaçmak bizi daha da onların tutsağı haline getiriyor. Üstüne üstelik bu yüzden bir süre sonra gerçekten ne istiyoruz, mevcut durumlar hakkında nasıl hissediyoruz, neye üzülüyoruz, neye seviniyoruz bunu bilmek bile bizim için zor hale geliyor. Sinirbilimcilere göre beynimize günde yüzbinlerde byte veri geliyor içeriden ve dışarıdan. Bilişsel olarak bunun ancak çok çok küçük bir yüzdesini işleyebiliyor ve bilinçli düşüncelere çevirebiliyoruz. Kalanı bedende duyular ve duygular olarak ortaya çıkıyor. Bedenimizden kaçmak bizi bu önemli veri kaynağından koparıyor. İşin ilginci bu duygularla doğrudan yüzleştiğimizde, onların içindeki bilgiyi ve bilgeliği anladığımızda, işte o zaman onlardan özgür hale geliyoruz. Korktuğumuz şeyden bizi kurtaracak yol, korktuğumuz şeyin içinden geçiyor.

Bedene işkence yapmayı bırak.

Sahip olduğunuz ve yaşadığınız sürece sahip olacağınız tek beden bu beden. İsteseniz de istemeseniz de. Onun için onunla barışsanız, onu kim bilir kimler tarafından konulan bazı standartlara uymuyor diye aşağılamayı ve ona olduğundan başka bir şeye dönüşmesi için gelişimsel şiddet uygulamayı bıraksanız iyi olacak. Beden istediğimiz kadar güzel, istediğimiz kadar ince, istediğimiz kadar sağlıklı, istediğimiz kadar güçlü olmayabilir. Ancak o beden olmasaydı bu yolculuğu yaşamıyor olacaktık. Bu bedenin içine doğduğunuz için özgürleşme şansınız var. Barışın.

Ona karşı uyguladığımız en büyük şiddet de zihnimizin bu ve benzeri gerçekçi ve anlamlı olamayan arzuları ile yarattığı gerilim. Onun için gevşemeyi, bedeni gevşetmeyi öğrenmek, belki de ona yapabileceğimiz en büyük iyilik. Aynı şekilde zorlayıcı ve rahatsız edici duygulardan bizi kısa yoldan ve kısa süre için kurtaran maddelere ve eylemlere geliştirdiğimiz bağımlılıklarımız da bedenimize yaptığımız büyük kötülüklerden. Gerçeklerle ne kadar rahatsız edici veya acı verici olsa da yüzleşmek, bu sayede özgürleşmek, bu sayede gevşemek, belki de bedenimize ve kendimize yapabileceğimiz en büyük iyiliklerden.

Bedene – ona takıntılı hale gelmeden – iyi bak.

Bedene işkence yapmayı bırakmanın doğrudan bir uzantısı, mantıklı ölçülerde ona iyi gelen şeyler yapmak. Tabi onu olduğundan başka bir şeye dönüştürme saplantısına kapılmadan. Abartmadan ve duygularımızdan kaçmak için bu sefer de bedene iyi bakmak için yeni bir bağımlılık geliştirmeden onu güçlendirecek, sağlıklı tutacak, enerjik kılacak, esneklik kazandıracak şekilde yaşamak, hareket etmek, uyumak, beslenmek, egzersiz yapmak, onun da bize bu yolda elinden geldiğince destek olmasına yardımcı olacaktır.

Bedene karşı güçlü olmayı öğren.

Bedenle güçlü ilişki kurmak beden ve onun rahatının takıntılısı olmak demek değil. Tam tersine: zaten bu yüzden, onun içinde ortaya çıkan olumsuz duygulara, rahatsızlığa dayanamadığımız için ondan kaçıyoruz. Bedenimizi kendi haline bıraktığımızda ve onun her dediğini yaptığımızda, evrimsel “bug”lar dediğimiz bazı şeylerin esiri olmak işten bile değil. Bedenimiz evrimsel geçmişinden ötürü ister istemez yüksek oktanlı besinlere öncelik vermeye odaklı, bu tip yüksek karbonhidrat içerikli besinleri belki de bu yüzden bu kadar haz verici buluyoruz. Üstelik bu haz, rahatsızlıklardan hızlı bir biçimde kaçmamız için de iyi bir araca dönüşebiliyor. Aynı şekilde bedenimiz, yine haz beklentisi yoluyla kendinin kopyalarını üretmek, yani üremek için programlanmış, bunun sosyal, psikolojik, ekonomik sonuçları hesaba katmadan. O açıdan karşı cinsle yaşayacağı kısa süreli hazlara sonucunu düşünmeden kendini teslim etmek, bu bedene, zihine ve kalbe büyük zararlar verebiliyorlar. Hele içimizdeki duygulardan kaçmak için Kopuk kısa vadeli bir çıkış yolu arıyorsa…

Bu örnekleri çoğaltabiliriz, ancak öyle gözüküyor ki bedenin esiri olmak, bizi onunla daha güçlü değil, daha zayıf bir ilişki kurmaya götürüyor. Bedenin acıdan kaçıp da devamlı hazza yönelme çabası, hem özünde mutlaka hayal kırıklığına uğraması kaçınılmaz bir çaba, hem de büyük ıstıraplara yol açabiliyor. Dediğimiz gibi, bizi korktuğumuz şeyden kurtaracak olan, korktuğumuz şeyin içinden geçiyor. O açıdan bedene mantıklı ölçüde iyi bakmak ancak onun esiri olmamak, duygu ve duyularımızın doğrudan farkında olmak ve ancak onlar tarafından yönetilmemek, bu yolda öğrenmemiz gereken önemli şeylerden biri.

Bütün bunların sonucunda da bedeni ehil bir biçimde kullanmayı öğren.

Bedenimizi yukarıda özetlediğimiz şekilde ehil olmayan bir biçimde kullandığımızda, sadece ona zarar vermekle kalmıyoruz, aynı zamanda zihnimize ve kalbimize de zarar veriyoruz. Unutmayın, yolumuz hem kendimizle, hem de tüm olgularla doğrudan, özgürce, derinden, bu sayede de bir kutlama olarak yaşamaya doğru. Bunu yapabilmek için de zihnimizin mümkün olduğunca berrak olması, suçluluk gibi, öfke gibi, apati gibi, açgözlülük gibi, korku gibi, uyuşukluk gibi karanlık bulutlarla gölgelenmemiş olması gerekecek. Bedenimizi ehil ve erdemli bir biçimde kullanmadığımızda, bedenimizle kendimize ve başkalarına zarar ve ıstırap yaratıcı eylemlerde bulunduğumuzda, zihnimiz ve kalbimiz de zayıflar, kara bulutlarla kaplanır, Kopuk yönetimi ele alır.

Ancak biz bedenimizle güçlü bir ilişki kurup, onu ehil ve erdemli bir biçimde kullanmaya başladığımızda, işte ancak o zaman beden bize istediğimiz özgürlüğe ulaşmamız için destek olabilir. İşte o zaman bedenimiz, üzerinde berrak bir zihnin ve açık bir kalbin güvenle köklenebileceği güçlü bir kaideye dönüşür. İşte o zaman bedenimizi, beden farkındalığımızı kullanarak berrak biz zihin geliştirmek için çalışmaya başlayabiliriz.

Bir sonraki yazımızda bu kaideye dayanarak nasıl berrak bir zihin geliştirebiliriz, onu tartışacağız. Bir sonraki yazıda görüşmek dileği ile.

Bu yazı dizisindeki gelecek yazıları kaçırmamak için eposta listemize abone olun. Abone olduğunuzda sizler için hazırladığım ücretsiz e-koçluk çalışmasını da size göndereceğiz:

The post Bedenle Farkındalık İçeren Güçlü Bir İlişki Geliştirmenin 6 Adımı appeared first on marefidelis.com.