“Biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvalanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. Bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdırmaz.”

Birine kızmadan önce bu sözü düşününce kendimi daha iyi frenliyorum. “Şu kişiye kızıyorum ama bu bende de olmasa ona kızmazdım” deyince, maalesef daha “her seferinde” diyemiyorum, ama çoğu zaman kızmaktan vazgeçebiliyorum,

Karşımızdakini (aslında karşımızdaki de yok ya) öteki kendimiz olarak görebildiğimizde iş bitecek. Dış ile için aynı şey olduğunu idrak etmemiz gerekiyor. Dile kolay, pratiği zor… Belki de zorluğu kolaylığındadır; ne dersiniz?